De kikker had alle reden om de schorpioen niet mee te nemen.

Toch zei hij ja.

Niet omdat hij dom was, maar omdat hij hoopte dat zijn goedheid zou worden beantwoord. Dat is een menselijke vergissing die we opvallend vaak blijven herhalen.

We zien het risico. We voelen de twijfel. We herkennen soms zelfs het patroon. Maar we willen niet hard zijn. Niet wantrouwig. Niet degene die een ander laat staan aan de oever.

Dus zeggen we ja.

Tegen een samenwerking die vanaf het begin wringt.
Tegen een relatie waarin woorden en gedrag niet overeenkomen.
Tegen een verzoek waarvan we diep vanbinnen al weten dat wij straks de prijs betalen.

We noemen dat loyaliteit. Ruimhartigheid. Een tweede kans.

Maar soms is het gewoon angst om nee te zeggen.

Grenzen stellen is niet hetzelfde als iemand veroordelen. Je hoeft niet te bewijzen dat de schorpioen slecht is. Je hoeft alleen te erkennen dat jij niet verplicht bent hem op je rug te nemen.

Misschien is wijsheid inderdaad niets anders dan op tijd nee zeggen tegen wat zich beleefd aandient.