Er bestaat een hardnekkige behoefte om van elk verdriet een les te maken.

Tegenslag zou je sterker maken. Verlies zou verdieping brengen. Pijn zou uiteindelijk ergens goed voor zijn.

Dat klinkt hoopvol. Soms is het zelfs waar.
Maar niet altijd.

Sommige ellende maakt een mens niet wijzer, maar moe. Niet milder, maar wantrouwig. Niet dieper, maar beschadigd. Ervaringen kunnen iets blootleggen, maar ze kunnen ook gewoon iets afbreken.

Daar snel een mooie betekenis aan geven, is niet per se troostend. Het kan zelfs wreed zijn. Zeker wanneer het gaat om de pijn van een ander.

Misschien hoeven we lijden niet altijd te verklaren. Misschien hoeven we niet onmiddellijk te vragen wat iemand ervan heeft geleerd.

Soms is de meest menselijke reactie veel eenvoudiger.
Niet oplossen.
Niet relativeren.
Niet zeggen dat het ergens goed voor zal zijn.

Maar blijven zitten. Luisteren. Erkennen dat iets verschrikkelijk is zonder er haastig een mooie strik omheen te doen.

Niet elk lijden heeft zin.

Maar ieder mens die lijdt, verdient het om gezien te worden.