Wim's Blog

Tag: #Kwetsbaarheid

  • Te verdrietig om het te vertellen

    Zien op zichzelf is al een vorm van verbinding. Niet begrijpen. Niet verklaren. Niet onmiddellijk iets vinden. Alleen zien. Soms is dat genoeg. Misschien is het zelfs meer dan genoeg. Misschien begint werkelijke nabijheid pas daar waar wij ophouden met duiden. Jaren geleden zag ik in een museum in Sittard werk van Bas Jan Ader.…

  • Het kleinste verraad is vaak het dodelijkst

    Wij denken bij verraad meestal aan grote gebeurtenissen. Aan overspel. Aan een openlijke leugen. Aan iemand die je laat vallen op een moment dat het er echt toe doet. Verraad heeft in onze verbeelding vaak iets spectaculairs. Iets met drama, breuk, deur dicht, einde verhaal. Maar in werkelijkheid komt het meestal heel anders binnen. Niet…

  • Je weet niet wat je niet weet – Over de blinde vlekken van de mens

    Er zijn twee soorten onwetendheid. De eerste is onschuldig: je weet gewoon ergens niets van. De tweede is verraderlijker – dat is wanneer je dénkt dat je iets weet, maar het blijkt later vooral een echo van je eigen overtuiging te zijn. Dat is het soort onwetendheid dat zich voordoet als kennis. En dat, beste…

  • Het geluid van een gevoel

    Soms hoor je iets wat niemand anders hoort. Niet omdat het stil is, maar omdat het van binnen klinkt. Het geluid van een gevoel. Het is geen muziek, geen stem, geen toon – maar iets dat trilt, beweegt, ademt. Een klank die niet door de oren reist, maar door het hart. Verdriet klinkt als regen…

  • Geraakt worden – een ontboezeming

    Wanneer word je geraakt? Niet zomaar ontroerd, maar écht geraakt – op dat stille plekje in jezelf waar de tijd even stilvalt en woorden tekortschieten. Het gebeurt niet vaak, maar als het gebeurt, weet je het onmiddellijk. Het is alsof iets in jou herkend wordt dat je zelf vergeten was. Ik word geraakt door sommige…

  • De reis naar thuis

    Je enige reis in dit leven is om thuis te komen.Niet naar een huis van steen en hout, maar naar een plek waar je ziel eindelijk kan rusten. Thuis is niet te vangen in bakstenen of coördinaten op een kaart. Het is de plek waar je wordt gezien zonder oordeel. Waar je woorden niet hoeven…

  • De stilte die niemand benoemt

    Stel je voor: er is een stilte die je zelden benoemt. Niet de stilte van een lege kamer of een slapeloze nacht, maar een stilte die zich diep binnenin nestelt. Het is de stilte die zich aandient op momenten dat niemand kijkt. Wanneer de hectiek van de dag even niet afleidt en er geen scherm…

  • Wat nooit werd gezegd

    Er bestaan woorden die nooit hardop worden uitgesproken, maar toch tussen twee mensen blijven hangen. Ze zweven in de ruimte, hoorbaar voor wie durft te luisteren naar stilte. Deze blog is mijn poging om die stilte te vertalen – niet om iets nieuws te zeggen, maar om te bewaren wat nooit verloren mocht gaan. Soms…

  • De Stoelendans

    Ken je het nog? De Stoelendans? Je rent rondjes in een kring op muziek die elk moment kan stoppen, net als je adem. Je duwt, je dringt, je duikt op de eerste de beste stoel alsof je leven ervan afhangt. En eigenlijk, op een of andere symbolische manier, doet het dat ook.De spanning zit ’m…

  • Wat wil je niet voelen? (of: de omweg is soms de snelste route naar jezelf)

    Soms vraag ik mensen niet wat ze voelen, maar wat ze niet willen voelen.Dat levert interessantere antwoorden op.Bang zijn, zeggen ze dan.Boosheid.Verdriet.Schuld.Eenzaamheid.Schaamte. Zelden hoor ik: vreugde. Of: liefde. Maar dat komt later. Wacht maar. Wat we niet willen voelen, vormt vaak de omtrek van ons bestaan.We rennen eromheen, ontwijken het, bouwen er een leven van…