Samenwerking begint vaak veelbelovend.

Mensen ontmoeten elkaar, herkennen dezelfde ambities en spreken over kwaliteit, vernieuwing en gezamenlijke verantwoordelijkheid. Er ontstaat energie. Soms wordt er zelfs een inspiratiesessie georganiseerd, wat doorgaans betekent dat de samenwerking inmiddels serieus is.

Daarna moet iemand iets doen.
En precies daar verandert de sfeer.

Want woorden over samenwerking zijn van iedereen. Werk, risico en verantwoordelijkheid blijken plotseling verrassend persoonlijk.

Sommige mensen zijn bijzonder bedreven in het uitspreken van gezamenlijke ambities. Hun taal stijgt moeiteloos op. Zij spreken over verbinding, beweging en gedeeld eigenaarschap.

Alleen landen die woorden nergens.

De ander blijft schrijven, bouwen, bellen en oplossen. De samenwerking bestaat uiteindelijk vooral uit het feit dat één persoon werkt en meerdere mensen zich ermee verbonden voelen.

Het pijnlijke zit dan niet alleen in het mislukte plan. Ideeën kunnen mislukken. Dat hoort erbij.

Het verlies zit in het vertrouwen dat tegelijk werd meegegeven.

Werkelijke samenwerking wordt daarom niet zichtbaar in intenties, maar in gedrag. Wie neemt verantwoordelijkheid wanneer het lastig wordt? Wie levert iets in? Wie blijft aanwezig wanneer het enthousiasme plaatsmaakt voor gedoe?

Samenwerking is geen gevoel.
Het is de verdeling van werk, risico, opbrengst en erkenning.

Al het overige kan uitstekend in een brochure.