Er zijn dagen dat alles op rolletjes lijkt te lopen. Werk, relaties, gezondheid – het klopt allemaal. En toch voel je dat er iets wringt. Alsof er ergens diep vanbinnen een klein ruisje is dat de rust verstoort.

Dat ruisje komt zelden van buiten. Het zit in ons hoofd.
In gedachten als: “Wat zal de ander van mij denken?”
Of: “Als ik dit zeg, dan zal hij vast dat vinden.”
Of nog subtieler: “Ik moet opletten dat ik geen verkeerde indruk maak.”

Het zijn aannames die ons denken vertroebelen.
Ze voegen niets toe aan de kwaliteit van ons denken – en daarmee ook niets aan de kwaliteit van ons bestaan.

De innerlijke regie
De Stoïcijnen begrepen dat al tweeduizend jaar geleden.
Niet de gebeurtenissen zelf maken ons onrustig, zeiden ze, maar onze oordeelvorming erover.

Een ruzie, een afwijzing, een stilte aan de andere kant van de tafel – het is allemaal neutraal totdat wij er iets van vinden.

De ene mens zegt: “Zie je wel, ze moeten me niet.”
De ander denkt: “Misschien is ze gewoon moe.”

Het verschil zit niet in de gebeurtenis, maar in de kwaliteit van het denken.
De eerste raakt verstrikt in aannames, de tweede bewaart zijn vrijheid.

De stoïcijnse vraag
Ik stel mezelf regelmatig één eenvoudige vraag, zeker als iets in mij weerstand oproept:

“Ligt dit binnen mijn invloed of niet?”

Het antwoord bepaalt mijn rust.

Alles wat buiten mijn invloed ligt – wat anderen doen, denken of laten – mag ik laten gaan.
Alles wat binnen mijn invloed ligt – mijn houding, mijn reactie, mijn woorden – mag ik zuiver houden.

En precies daar, in dat onderscheid, ontstaat helderheid.

Het ruis loze leven
Een leven zonder aannames is onmogelijk, maar een leven met minder ruis is haalbaar.
Het begint bij het loslaten van de reflex om te raden wat anderen denken.
Want eerlijk: we weten het toch nooit zeker.

Hoe minder je invult, hoe meer je ervaart.
Hoe minder je oordeelt, hoe meer je begrijpt.
En hoe helderder je denken, hoe stiller het wordt vanbinnen.

De kwaliteit van je bestaan wordt dus bepaald door de kwaliteit van je denken.
Niet door geluk of succes, maar door de zuiverheid van je blik.

En dat is misschien wel de grootste vrijheid die er is:
dat je niet hoeft te wachten tot de wereld verandert, om zelf in rust te kunnen leven.