Mensen kunnen jarenlang met elkaar leven en elkaar toch langzaam kwijtraken.
Dat gebeurt zelden tijdens één grote ruzie. Meestal gaat het ordelijker.
Er wordt gesproken over agenda’s, werk, kinderen, boodschappen en afspraken. Alles wat geregeld moet worden, wordt besproken. Alles wat ertoe doet, blijft liggen.
Dat is de stille efficiëntie van langdurige relaties.
De communicatie blijft bestaan, maar verandert van aandacht in logistiek. De ander wordt niet langer ontmoet, maar verwerkt.
Hetzelfde gebeurt binnen organisaties. Over medewerkers wordt veel gesproken. Er zijn onderzoeken, ontwikkelgesprekken en vitaliteitsprogramma’s. Toch kan iemand dagelijks tussen collega’s zitten zonder ooit de vraag te krijgen hoe het werkelijk met hem gaat.
Zo ontstaat eenzaamheid met getuigen.
Je bent niet alleen, maar wordt niet meer bereikt.
Herstel vraagt dan meestal geen groot programma. Het begint met iets wat bijna gênant eenvoudig is: een open vraag stellen en lang genoeg stil zijn om het werkelijke antwoord mogelijk te maken.
Dat laatste blijkt lastig.
Stilte voelt in organisaties al snel als tijdverlies. Daarom vullen we haar met adviezen, oplossingen en eigen ervaringen.
Maar soms heeft de ander geen oplossing nodig.
Soms wil hij alleen even niet worden afgehandeld.