Wim's Blog

Tag: #Verbinding

  • Ik wantrouw harmonie

    Waar harmonie wordt nagestreefd, trek ik mij terug. Niet omdat ik van ruzie houd. Niet omdat ik spanning romantiseer. En zeker niet omdat ik denk dat een mens gelukkig wordt van voortdurend gedoe. Maar omdat harmonie zo vaak een mooier woord is voor vermijding. Leven is onrust. Leven is beweging. Leven is spanning. Alles wat…

  • Te verdrietig om het te vertellen

    Zien op zichzelf is al een vorm van verbinding. Niet begrijpen. Niet verklaren. Niet onmiddellijk iets vinden. Alleen zien. Soms is dat genoeg. Misschien is het zelfs meer dan genoeg. Misschien begint werkelijke nabijheid pas daar waar wij ophouden met duiden. Jaren geleden zag ik in een museum in Sittard werk van Bas Jan Ader.…

  • Milton-taal – vaag praten en toch raakschieten

    Milton-taal is zo’n wonderlijk verschijnsel waar je meestal pas oog voor krijgt als je het eenmaal doorhebt. Daarvoor werkt het vooral. En dat is precies de bedoeling. Het is taal die niet uitblinkt in helderheid, maar wel in effect. Taal die weinig zegt en toch veel oproept. Taal die zo behendig om het concrete heen…

  • Wat logica niet kan zegenen

    Soms gebeurt er iets kleins dat toch alles verschuift. Iemand kijkt je aan en blijft net iets langer hangen dan gebruikelijk. Niet onderzoekend, niet beoordelend, maar aanwezig. Er wordt niets gezegd. Toch verandert er iets. Alsof je, zonder dat het benoemd wordt, even meetelt. We zijn geneigd zulke momenten achteraf logisch te verklaren. Aandacht. Erkenning.…

  • Het geluid van een gevoel

    Soms hoor je iets wat niemand anders hoort. Niet omdat het stil is, maar omdat het van binnen klinkt. Het geluid van een gevoel. Het is geen muziek, geen stem, geen toon – maar iets dat trilt, beweegt, ademt. Een klank die niet door de oren reist, maar door het hart. Verdriet klinkt als regen…

  • De Stoelendans

    Ken je het nog? De Stoelendans? Je rent rondjes in een kring op muziek die elk moment kan stoppen, net als je adem. Je duwt, je dringt, je duikt op de eerste de beste stoel alsof je leven ervan afhangt. En eigenlijk, op een of andere symbolische manier, doet het dat ook.De spanning zit ’m…

  • Verweesd en geworteld, over het diepste verschil tussen links en rechts

    Er zijn van die gedachten die je niet uitspreekt aan de keukentafel. Niet omdat je ze niet meent, maar omdat je weet: dit gesprek wordt nooit begrepen zoals je het bedoelt. Toch blijf ik ze denken. En soms, als ik schrijf, laat ik ze naar buiten. Dit is er zo één. Ik geloof dat het…

  • De mens achter de bestuurder

    Bestuurders zijn zelden populair. We worden geassocieerd met afstand, macht en spreadsheets. En eerlijk gezegd: soms klopt dat beeld. Er zijn dagen dat ik meer vergader dan ik leef. Dat ik het systeem dien, terwijl ik ooit de mens wilde dienen. Maar achter elk bestuursbesluit schuilt een mens. Iemand met twijfel, hoop, schaamte en verlangen.…

  • De pijn ontmoeten om de mens te zien

    In mijn werk als coach kom ik vaak als eerste de pijn tegen. Het is niet altijd een fysieke pijn, maar vaak emotioneel, mentaal of spiritueel. Pijn manifesteert zich op verschillende manieren: door verdriet, frustratie, angst of zelfs boosheid. Het is een soort barrière, een schild dat mensen opwerpen om zichzelf te beschermen tegen verdere…

  • Iemand zien werkt helend

    Heb je ooit stilgestaan bij hoe vaak we ‘kijken’ zonder echt te ‘zien’? Hoe vaak we oogcontact maken zonder dat er werkelijk contact is? In een wereld vol schermen, haast en oppervlakkige interacties lijkt het vermogen om écht te zien soms te verdwijnen. Maar wat betekent het eigenlijk om iemand te zien? Wanneer we naar…