We leven in een tijd waarin alles wat schuurt zo snel mogelijk moet worden weggewerkt.

Onrust moet worden gemanaged. Verdriet verwerkt. Stilte gevuld. Melancholie opgelost.
Alsof ieder zwaar gevoel een technische storing is.

Maar er bestaat ook verdriet dat niet verwoest, maar opent. Verdriet dat je niet vraagt om erin te verdwijnen, maar om het even niet weg te sturen.

Muziek kan dat. Een lied geeft vorm aan wat in het dagelijks leven vormloos binnenkomt. Pijn wordt niet opgelost, maar wel gedragen. Ze krijgt ritme, adem en stilte.

Misschien hebben we zulke momenten nodig.
Niet om ongelukkig te worden, maar om niet oppervlakkig te worden.

Wie ieder verdriet ontwijkt, beschermt zichzelf misschien tegen pijn, maar ook tegen mededogen. Tegen zachtheid. Tegen het besef dat alles wat waardevol is, ook vergankelijk is.

Verdriet is niet altijd de vijand van vreugde.
Soms herinnert het ons eraan waarom iets kostbaar was.

Niet ieder gevoel hoeft te worden gerepareerd.
Sommige gevoelens vragen alleen om een stoel.