-
Je lichaam begint zich met je plannen te bemoeien
Jarenlang gedraagt je lichaam zich als een voorbeeldige werknemer. Het werkt op de achtergrond. Het klaagt weinig. Het voert je plannen uit zonder eerst een vergadering in te plannen. En dan verandert er iets. Een knie verlangt inspraak. Een rug begint kritische vragen te stellen. Vermoeidheid houdt zich niet langer aan de afgesproken werktijden. De…
-
Veel in een mensenleven sterft zonder doodsklok
Bij verlies denken we aan de dood. Maar een mens verliest onderweg veel meer. Jeugd verdwijnt zonder afscheid. Kansen sluiten zonder geluid. Vriendschappen lossen op zonder ruzie. Zekerheden waarvan je dacht dat ze dragende muren waren, blijken achteraf decorstukken. Er klinkt geen klok wanneer je voor de laatste keer iets doet. De laatste keer dat…
-
Het gevaarlijkste verraad is het verraad aan jezelf
We spreken gemakkelijk over mensen die ons hebben verraden.Moeilijker wordt het wanneer we kijken naar de momenten waarop we onszelf verlieten.De keer dat je zweeg terwijl je iets had moeten zeggen. Dat je over een grens liet gaan omdat je de sfeer niet wilde bederven. Dat je bleef in een omgeving waarin je steeds kleiner…
-
Ook mist is een landschap
Organisaties houden van zekerheid. Ze maken jaarplannen, prognoses, scenario’s en risicomatrices. Daarin wordt de toekomst overzichtelijk verdeeld over vakjes, kleuren en waarschijnlijkheden. Het onbekende krijgt een percentage en is daarmee bestuurlijk grotendeels opgelost. Mensen doen hetzelfde. We maken plannen voor onze loopbaan, gezondheid en relaties. Niet omdat de toekomst zich daaraan houdt, maar omdat een…
-
Ik wantrouw harmonie
Waar harmonie wordt nagestreefd, trek ik mij terug. Niet omdat ik van ruzie houd. Niet omdat ik spanning romantiseer. En zeker niet omdat ik denk dat een mens gelukkig wordt van voortdurend gedoe. Maar omdat harmonie zo vaak een mooier woord is voor vermijding. Leven is onrust. Leven is beweging. Leven is spanning. Alles wat…
-
Te verdrietig om het te vertellen
Zien op zichzelf is al een vorm van verbinding. Niet begrijpen. Niet verklaren. Niet onmiddellijk iets vinden. Alleen zien. Soms is dat genoeg. Misschien is het zelfs meer dan genoeg. Misschien begint werkelijke nabijheid pas daar waar wij ophouden met duiden. Jaren geleden zag ik in een museum in Sittard werk van Bas Jan Ader.…
-
Het ergste verraad is niet wat een ander je aandoet
Wanneer we het over verraad hebben, kijken we bijna automatisch naar de ander. Naar degene die loog. Die wegliep. Die niet bleef staan waar trouw gevraagd werd. Dat is begrijpelijk. Verraad snijdt diep wanneer het van buiten komt. Zeker als het komt van iemand aan wie je juist veiligheid, liefde of loyaliteit had toevertrouwd. Maar…
-
Hemel, hel en vagevuur bestaan nog steeds
Als katholiek jongetje leerde ik dat er na dit leven drie bestemmingen mogelijk waren: de hemel, het vagevuur en de hel. Het was een overzichtelijk systeem. Drie uitgangen, drie mogelijkheden, drie graden van eeuwig verblijf. Voor een kind gaf dat vreemd genoeg ook rust. De wereld zat kennelijk logisch in elkaar. Je deed je best,…
-
Jezelf zijn. Kan dat eigenlijk wel?
“Jij bent jezelf,” zegt iemand op de reclame. Het klinkt prachtig. Warm ook. Bijna troostend. Een titel waar niemand zich een buil aan kan vallen. Want wie wil er nu niet “echt” zijn? Wie wil er nu niet eindelijk verlost worden van maskers, verwachtingen, rollen en toneel? Toch wringt er iets. Want wat bedoelen we…
-
Het geluid van een gevoel