Wim's Blog

Tag: #Filosofie

  • Democratie is geen talentenjacht

    Socrates vertrouwde de democratie niet. Niet omdat hij vond dat gewone mensen niets te zeggen mochten hebben, maar omdat hij bestuur zag als een vak. Wie ziek is, laat zich behandelen door een arts. Wie een brug wil bouwen, zoekt een ingenieur. Wie in een vliegtuig stapt, wil dat er een opgeleide piloot in de…

  • Ook mist is een landschap

    Organisaties houden van zekerheid. Ze maken jaarplannen, prognoses, scenario’s en risicomatrices. Daarin wordt de toekomst overzichtelijk verdeeld over vakjes, kleuren en waarschijnlijkheden. Het onbekende krijgt een percentage en is daarmee bestuurlijk grotendeels opgelost. Mensen doen hetzelfde. We maken plannen voor onze loopbaan, gezondheid en relaties. Niet omdat de toekomst zich daaraan houdt, maar omdat een…

  • Wanneer werkelijkheid wordt vervangen door verhaal

    Ik vertrouw mijn waarneming niet blind. Dat heb ik nooit gedaan. Mijn ogen laten mij slechts een deel zien. Mijn geheugen vult aan, verdraait, vergeet. Mijn gevoel kleurt wat ik zie nog voordat ik er woorden aan geef. Maar juist daarom begint denken voor mij bij waarnemen.Niet bij willen. Niet bij hopen. Niet bij het…

  • De brief die pas later aankwam

    Soms vind je tussen oude papieren niet zomaar een brief terug, maar een mens. Niet helemaal natuurlijk. Niet het hele leven, niet alle dagen, niet de stem zoals die ooit door een kamer klonk. Maar wel iets dat misschien nog intiemer is: een handschrift. Een beweging van een pen over papier. Een regel die even…

  • Waarnemen is geen vrijblijvende bezigheid

    Soms vraag ik mij af wat het wezen is van wat ik waarneem. Niet uit twijfelzucht. Niet omdat ik mij wil verliezen in eindeloze filosofische zijpaden. En ook niet omdat ik geloof dat de werkelijkheid uiteindelijk onkenbaar is. Integendeel. Ik wil juist blijven geloven dat er een werkelijkheid bestaat buiten mij. Buiten mijn stemming, mijn…

  • Te verdrietig om het te vertellen

    Zien op zichzelf is al een vorm van verbinding. Niet begrijpen. Niet verklaren. Niet onmiddellijk iets vinden. Alleen zien. Soms is dat genoeg. Misschien is het zelfs meer dan genoeg. Misschien begint werkelijke nabijheid pas daar waar wij ophouden met duiden. Jaren geleden zag ik in een museum in Sittard werk van Bas Jan Ader.…

  • Toen geschiedenis mijn stamboom binnenkwam

    Soms denk je dat je naar het verleden kijkt. Je opent een digitaal archief. Je werkt wat namen bij. Geboortedata. Huwelijken. Kinderen. Sterfdata. Takken die zich splitsen, families die elkaar raken, generaties die komen en gaan. Het heeft iets rustgevends. Alsof het leven zich alsnog laat ordenen in vakjes, lijnen en jaartallen. Een stamboom lijkt…

  • De biechtstoel van de toekomst – over koekjes en soevereiniteit

    Ik was een jaar of tien en ik liep in een sliert van school naar de zijbeuk van de kerk. Elke vrijdagmiddag was het raak. We moesten biechten. Maar ik was toen al niet van plan om de man achter het gaas, die schimmige dienaar van God, zomaar mijn binnenwereld cadeau te geven. Dus ik…

  • De professoren en de algoritmen

    Elke dag luister ik naar de podcast Boekestijn & De Wijk. Twee hoogleraren, geleid door een keurige journalist, die al maandenlang “op zoek zijn naar de nieuwe wereldorde.” Een nobel streven, zou je denken. Maar hoe langer ik luister, hoe meer mijn ergernis groeit. Wat begint als analyse, eindigt vaak als een lofzang op het…

  • Je weet niet wat je niet weet – Over de blinde vlekken van de mens

    Er zijn twee soorten onwetendheid. De eerste is onschuldig: je weet gewoon ergens niets van. De tweede is verraderlijker – dat is wanneer je dénkt dat je iets weet, maar het blijkt later vooral een echo van je eigen overtuiging te zijn. Dat is het soort onwetendheid dat zich voordoet als kennis. En dat, beste…