-
Wat logica niet kan zegenen
Soms gebeurt er iets kleins dat toch alles verschuift. Iemand kijkt je aan en blijft net iets langer hangen dan gebruikelijk. Niet onderzoekend, niet beoordelend, maar aanwezig. Er wordt niets gezegd. Toch verandert er iets. Alsof je, zonder dat het benoemd wordt, even meetelt. We zijn geneigd zulke momenten achteraf logisch te verklaren. Aandacht. Erkenning.…
-
Als alles mag, blijft niets over
Er wordt veel gesproken over openheid. Over ruimte. Over niemand buitensluiten. Het klinkt warm en menselijk. Maar wie het consequent doordenkt, komt op een ongemakkelijke plek uit. Want als alles kan, betekent het dat niets nog gekozen wordt. Een relatie zonder grenzen is geen relatie, maar een doorloopruimte. Vriendschap zonder voorkeur is geen vriendschap, maar…
-
De onzichtbare tralies van je denken
Ik kom soms mensen tegen die met overtuiging zeggen dat ze vrij denken. Onafhankelijk. Autonoom. Kritisch. Zodra iemand dat over zichzelf zegt, weet ik één ding zeker: hij heeft zijn leefmilieu nog nooit serieus bevraagd. Want wie dat wel heeft gedaan, weet hoe hardnekkig die stille achtergrond is die je als vanzelfsprekend beschouwt. Vrij denken…
-
Leiderschap als verdacht begrip
We klagen massaal over stuurloosheid. Over gebrek aan richting, besluiteloosheid, eindeloze processen en niemand die nog echt verantwoordelijkheid neemt. Tegelijk is het in onze tijd not-done om je als leider te gedragen. Wie richting durft te geven, wordt al snel gewantrouwd. Het heersende narratief verbiedt leiderschap, maar rouwt ondertussen om het ontbreken ervan. Dat is…
-
Het doodskleed van regulering – Waarom Europa niet meer beschaafd is
In ons moderne zelfbeeld staat beschaving gelijk aan een overvloed aan regels, protocollen en morele kaders. We sussen onszelf met de gedachte dat een samenleving die elke vorm van ongemak weg-reguleert, de hoogste vorm van ontwikkeling heeft bereikt. De socioloog Norbert Elias leerde ons echter een fundamenteel andere les over wat het werkelijk betekent om…
-
De comfortabele stilstand
Waarom we liever verzuipen dan veranderenIn mijn laatste reisbrief keek ik terug op de verwijdering van mijn ouders. Een proces dat niet begon met een knal, maar met een zacht sissen. Het wegvallen van leiderschap. Het huis gaf zichzelf op en ik pakte het stuur over, niet uit overtuiging, maar uit noodzaak. Ik leerde niet…
-
Verder leven lijkt me voldoende
Er hangt iets in de lucht. Dat voel je meteen. Alsof de wereld collectief even heeft ingeademd en nu verwacht dat we allemaal tegelijk iets nieuws gaan worden. Een betere versie.Een rustigere.Een productievere.Iemand met plannen. Er wordt verlangd. Naar overzicht. Naar een schone lei. Naar het idee dat alles wat tot nu toe niet lukte,…
-
Wat achterblijft
Er zijn momenten waarop ik merk dat ik meer bij me draag dan nodig is.Niet zichtbaar. Niet in mijn handen.Maar ergens daarachter. In mijn hoofd. In mijn lijf. Het zijn geen spullen. Het zijn zinnen. Gedachten. Verhalen die zich ooit nuttig maakten en zijn blijven hangen uit gewoonte. Alsof ze bang zijn dat ze vergeten…
-
De woorden bleven weg
Ik zocht vandaag naar woorden.Ze bleven weg. Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat alles wat zich aandiende te veel leek op wat al gezegd is. Over licht. Over hoop. Over geboorte en belofte. Woorden die deze dagen overal rondzingen, soms warm, soms hol, vaak herhaald. Ik merkte dat ik niet nóg een…
-
Niet macht, maar noodlot werd geboren
Ze was met hem verloofd, trok met hem op, werd niet vleselijk geconsumeerd. Hun verbintenis had altijd iets voorlopigs gedragen, alsof ze samenleefden in de schaduw van een verhaal dat nog niet begonnen was. Soms keek hij haar aan met een milde, zoekende blik, alsof hij voelde dat hun leven door iets werd aangestuurd wat…