Home » Uncategorized » The inconvenient truth

The inconvenient truth

Zelden kom ik een waarheid tegen die mij ongemakkelijk maakt. Eigenlijk nooit. Want dan is het een waarheid die in de plaats komt van een eerdere waarheid of aanname. Dat zou mij dan ongemakkelijk maken.
Maar Sid Lukkassen is het gelukt. Zijn boek ‘Avondland en Identiteit’ is de dader. Ik moet zeggen dat ik in eerste instantie nieuwsgierig in het boek begonnen ben maar vanaf pagina 21 me ongemakkelijk begon te voelen en ongeveer honderd pagina’s verder ben gestopt met lezen. Ik durfde niet verder te lezen. Want ik zag in dat er een geheim onthuld zou worden dat vele grondslagen van mijn bestaan omver zou werpen. Ik was immers ook van de generatie ‘68.
Een week later las ik het boek in één keer uit. En wég was mijn geloof in Margaret Mead, de antropologe die mij vooral met ‘Male and Female’ sterk beïnvloed heeft. Weg was mijn geloof in Erich Fromm en zijn “Liefhebben, een kunst, een kunde’, wat mij ooit sterk had beïnvloed. Al eerder had ik mijn geloof in een socialistische heilstaat verloren. Ergens in of rond 1990. Misschien wel eerder.
En mijn huiver om verder te lezen kwam toen ik las over wat ‘cultuurmarxisme’ is en hoe het is ontstaan. Ik zag meteen het vernietigende karakter ervan.

Sid Lukkassen maakte mij erg onrustig en nerveus.

De dromen van de generatie ‘68 hebben niet gebracht wat velen en ik ook, ervan verwachtten. De zogenaamde ‘bevrijding’ op de generaties daarvoor is omgeslagen in een vernietiging van waarden, deugden en erfgoed. En Sid Lukassen wees mij er fijntjes op. Zijn boek gaat over de doorwerking van de christelijke schuldcultuur via het cultuurmarxisme, en over hoe de interactie tussen cultuurmarxisme en seksualiteit resulteert in zijn tegendeel, namelijk een ongelijke en geatomiseerde samenleving.

Weg dromen, weg verleden; ik heb decennia in een leugen geleefd. Waarom heb ik het niet eerder gezien, of liever gezegd, wat meer expliciet. Want intuïtief was ik er wel mee bezig maar ik kon het slecht benoemen. Ik dacht dat we in ‘68 verlost waren van alles wat Gerard Reve, die grote volksschrijver, zo goed, althans de sfeer die het oproept, beschrijft in zijn ‘De Avonden’ uit 1947. Ik dacht verlost te zijn van die wurgende verplichtingen, rollen en voorbeeldfiguren, die geur van spruitjes.
De komst van het Consumentisme kwam ervoor in de plaats. Iedereen rijk. Maar volgens Sid Lukkassen is consumentisme te zwak om een beschaving te dragen.

Sid Lukkassen zegt dat kapitalistische onderdrukking niet een tegenstelling tussen arm en rijk was, maar onderdrukking van de mens zelf. Of liever, onderdrukking van de natuur van de mens; diens impulsen. Omverwerping van het kapitalisme werd neergezet als een psychologische bevrijding. Instituties als het gezin, het mannelijke kostwinnerschap dienen ondermijnd te worden.
Zo ontstond volgens Sid Lukkassen de ‘kritische theorie’. In universiteiten wortelt deze kritische theorie in vele theorieën. Sommige onderzoekers willen bijvoorbeeld de tegenstelling ontmantelen tussen mannelijkheid en vrouwelijkheid. Doel van de kritische theorie is de deconstructie van ons cultuurgoed. Oftewel, het terugbrengen van waarheidsclaims tot relativisme zodat de Westerling iedere grond onder de voeten verliest.

An inconvenient truth.

En hoe nu verder?
Ik kan misschien wel de helft van mijn boekenkast naar de stort brengen. Na twee keer ‘Avondland en Identiteit’ gelezen te hebben, heeft Sid Lukkassen mij overtuigd.
Nu jij nog, lezer.