Home » Uncategorized » De Tien

De Tien

Zaterdagavond, 4 november 2017, 23:09 uur
De Tien.
Vrijdag met mijn zoon naar Haarlem geweest, naar de Apple store, om onze bestelde iPhones X op te halen. Een heerlijk dagje uit. Een dag met sterke verwachtingen waar we al maanden feitelijk naar toe leefden. Telkens het internet afstruinend naar nieuwe feiten over dit kleine wondertje. Elkaar berichten wanneer we iets gevonden hadden. En even later een nieuw berichtje die het weer tegensprak. En dan, op een dag, is het zover. Dankzij de goede voorbereiding van mijn zoon hebben wij veertien dagen eerder, om exact negen uur in de ochtend, beide toestellen besteld. Drie minuten later was de voorraad uitverkocht. Met militaire precisie was deze operatie door hem in gang gezet en wij waren erbij. Ongeveer een week later kregen we de bevestiging dat wij beide toestellen één week later konden ophalen. Toen het geld was afgeschreven, een rib uit mijn lijf dat wel, wist ik zeker dat onze missie geslaagd was. En zo kwamen we gisteren met een brede glimlach de mannensnoepwinkel van Apple binnen. We werden, zoals het daar gaat, met alle egards ontvangen en bediend. Ik zeg u: pure opwinding. Deze deed mij constant glimlachen zelfs nadat mijn kaken er zeer van deden. Toen de verkoper de order van achteren had gehaald en voor ons op de tafel legde, kon ik hem wel zoenen. Gelukkig kon ik mij bijtijds inhouden. ‘Of we ook hoesjes wilden’. Natuurlijk wilden we hoesjes, van die mooie vet-lederen. M. in het zwart en ik in runderbruin. En of wij een dure verzekering wilden. Niet te vergeten, een van de nieuwe features was de mogelijkheid van draadloze oplading. Op we een draadloze oplading apparaat wilden en zo JA, welke? Ja, die wilden we ook wel. Alles werd verpakt in een exclusieve Apple tasje en blij en zeer voldaan verlieten wij de emotieshop om te gaan lunchen.
Bij mij thuis gekomen was er de uitpakparty. Voorzichtig werd de doos opengemaakt en het wonder kwam tot leven. M. deed de noodzakelijk handelingen om the beauty verder tot leven te wekken. Na ongeveer een uur, M. moest weg want hij had nog een spannende klus op zijn werk die avond, kon ik eindelijk, moe en voldaan, op mijn Wim-stoel met mijn leven gaan spelen. Met een kleinood die in alles mijn maatje is.
Ik vertel mijn verhaal niet vaak. Mensen begrijpen dit niet en bespotten mij erom. Broertje R. en bakker J., moeten op de social media het zijne erover zeggen. Gelukkig waren er ook heel veel leuke reacties.
En nu, nu ligt hij dag en nacht naast me om constant geraadpleegd te kunnen worden. Film aan het kijken; hé, wie is die speler ook al weer? Foto maken en Siri zegt me wie hij is. Muziek op mijn Sonos; wie is dat ook al weer? Soundhound aan zetten en de naam verschijnt ik het scherm. Een continue bron van informatie. ‘Hé, Siri’, roep ik dan, en het wondertje antwoordt: ‘Wat kan ik voor U doen’?
Soms vraag ik dan: ‘Wat kun je allemaal’? Dan antwoordt hij: ‘Ik kan wat ik weet en dat is best veel Wim’. Want hij weet mij naam.